O Ventemiglia cara Ventemiglia
Saci che semu üna stessa famiglia
Tü da levante e min da punente
Purtamu au nostru cö l’amù crescente
D’a nostra terra, de so’ tradiçiue
D’a nostra lenga e de so’ ambiçiue.

Tant’è prodiga cun nui a natüra
Che se speglia ün tüta a creatüra,
Purremu navigà, virà u mundu
Nun truveremu mai ün fundu ün fundu
Chel’imagine duçe e savuria
D’a nostra tantu aimà riva sciuria.

A marina ch’u celu blü razunze,
Ch’u brün pescaù vugandu munze,
I valui ch’arosu i toi giardin
Enghirlandai cuma per ün festin,
E valade garnie d’aurivei,
De vigne, röse e verdi parmurei,

Chele muntagne che te fan curuna
Ch’a gianca neve l’invernu ünviruna,
U surigliu che spande l’armunìa
Au to bon populu cin d’alegrìa,
U campanin d’a veglia catedrala
Che cun amù te cröve d’a so’ ala,

Sun tanti beli incanti
Che poi mete ün avanti
E ch’atiru i strangei
Un mesu ai toi figliöi.
Ma piglia garda au giögu
Per nu tumbà ùntu fögu.

Çech’è per nui amiraçiun
D’autri desgancia l’ambiciun
Per nui gioia e meraviglia
Pe’ eli invidia e girusìa.
Nui generusi e prüdenti,
Eli ?  faussi e preputenti !
 
Cari cumpagni ventemigliusi
Lasciamu a critica ai mariçiusi.
Agimu fede au nostr’ideale
Sarvagardia de l’arima ancestrale
Cusci seran cuntenti i nostri vegli
D’a sacra cumüniun d’i nostri scögli.
 
Sarvamu l’arima, è tempu ancura,
D’a lenga che se ne va’ ün malura,
A a nostra terra, a i nostri morti,
Daremu prova de iesse forti;
Daremu ai zuveni ün belu esempi
Da seghe, sempre, ün tüti i tempi.

   Foto gallery

    U mei primu incontru cun Munegu

   I dui Scögli  -  Ventemiglia e Munegu

              U MEI PRIMU INCONTRU CUN MUNEGU
                                                       VENTEMIGLIUSU               Alessandro Varaldo - 1932
.
    U mei primu incontru cun Munegu u l’è d’i tempi candu eira ancura in zuvenetu pensusu e stava inta vila d’i mei veci, inte Asse, arrente â ciaza.
    Chelu giurnu m’arregordu che u gussu d’i pescavui u riturnava carregu, e i nu’ l’eira tüti pesci. D’in scià ciaza, (che a l’eira cume u "club" d’e tüte e gente d’u postu, gente che â dita d’u pueta "i lavura a terra e a marina") tüti i mirava a bordu pe’ cunusce chi ghe fusse. I pescavui i l’eira staiti sübitu ricunusciüi, ün pe’ ün, ma inseme a eli gh’eira in omu che nisciün àva mai vistu, in tipu cun in pissu e in pa’ de barbixi ch’i ghe cařava in sci lerfi.
    U l’è in furestu, i dixeva.
Alura caicün l’è vegnüu a çercame, mi’ che sava l’italian e in po’ de françese.
- Scià vegne chì che gh’è in furestu.
    E difati u furestu u càřa. Prima però che me fusse faitu avanti, cun gran meraveglia, sentimu d’â sou buca u nostru mèiximu parlà.
U nu’ l’eira de Ventemiglia, nisciün u cunusceva, e u parlava cume nui !
     U n’à spiegau u misteru u padrun d’a barca:
- U l’è in Munegascu.